اصفهان

با کوه صفه اش با کوچه سلمانش با فلکه دانشگاهش با خبرهای جهانی اش همیشه زیبایی نامش را در من دگرگون می کند.

زینبیه را تا درب ورودی حرم بلدم

از همین درگاه ردمرز شدن را شروع کردم با کارت قم با کارت دانش آموزی با ...

امسال هم که در یک روز سه بار ردمرز شدم با هرسه پسرخاله هایم

امسال هم که سیزده، بدر نشد

در کوچه ها کسی نیست

 قدم زند گذر کند

 در کوچه ها کسی نیست

 سیزدهمُ  بدر کند

همه به پیش چشمه

 کنار پای دریا

غربت گرفته یکسر

 پس کوچه های ما را

در بی کسی کوچه

 باران به غربت افزود

چشمی نبود ببیند

 این لحظه دیدنی بود

من در هوای کوچه

 سیزدهمم بدر شد

در غربتش شکست دل

 باران چکید و تر شد.

گفتم:آدم با چشمانش عاشق می شود
                              یا با دلش؟

 سرش را مثل همیشه  پایین انداخت و هیچ نگفت

 در حالی که هنوز دستش در دستم بود

 با هم از روی جوب پریدیم

 عینک دودیش  را درست کرد

    و گفت: . . .

 به سر کوچه که رسیدیم دستش را با عطر خدا حافظی فشار دادم

 دست دیوار را گرفت و به راه افتاد

 شبرنگ عصای سپیدش تا انتهای کوچه به چشم می خورد!

مرغ های روی سیم عاقبت

می پرند با نسیم عاقبت

چشم ماه خیره می شود به ما

صبح و شام بی کسیم عاقبت

از ترانه ی بهار خسته تر

سیب های نارسیم عاقبت

شعر من تمام می شود چه زود

ما به هم نمی رسیم عاقبت

همان طور که گفته بودم در این پست کلیپی را که از شعر خوانی آقای کاظمی

در قند پارسی تهیه کرده بودم برایتان قرار می دهم.

امید وارم خوشتان بیاید.

برای دریافت با کیفیت خوب ایمیل خود را در قسمت نظرات درج نمایید.

آدرس برای مبایل

امشب چقدر دلتنگم...

 نامه هایش را ورق می زنم

 واژه ها را می بوسم

 برای هر دلتنگی ام

 خطی گواهی می دهد

 این بار طه, عسق,یاسین...

 همه را می خوانم

 تا واژه ای راه چشم را به دل وا کند

 بسم الله الرحمن الرحیم!

سلام ای ماه من ای مادر من

چراغ راه من ای مادر من

دلم محراب ابروی تو بوسد

عبادتگاه من ای مادر من!